Tuesday, June 29, 2010

सुनगाभा लालुपाते अस्ति हजारौं

सुनगाभा लालुपाते अस्ति हजारौं
कहाँ गए यतिखेर हस्ती हजारौं

हात मात्र साथ पाए पुग्ने थियो नै
प्रभातको प्रतिक्षामा बस्ती हजारौं

आहा कति खुसी लाग्यो भन्नु मात्रै भो
कता पुगे थाह छैन गस्ती हजारौं

पानीका थोपाथोपा प्रतिक्षाका पोका
जबरजस्ती सुन्दरी जस्ती हजारौं

अभिव्यक्ति पस्कनुको एउटै अभिष्ट
कैले देख्न पाइने हो मस्ती हजारौं

सम्झनाको अतितले वेर निष्ठुरी

सम्झनाको अतितले वेर निष्ठुरी


भित्री आँखा उघारेर हेर निष्ठुरी



काँडा हुँदै उचाइमा टेक्नु पर्ने बेला

जानु हुन्न मुस्कान यो खेर निष्ठुरी



झनझनै कडा लाग्यो सम्झनाको तिर्खा

हुन्न माया कहिले पनि धेर निष्ठुरी



असफल बिच पनि सफलता चुम्दै

जिन्दगीको मिठो श्वास फेर निष्ठुरी



घुम्तीपछि देखिएका दृश्य झलझली

मीठा बाहेक तिता जति केर निष्ठुरी

रुनै परे कुना लाग्ने बानी काइदा

रुनै परे कुना लाग्ने बानी काइदा


देशलाई स्वाभिमानी खानी काइदा



ठूलीको त्यो धुमधाम पूजापाठ भन्दा

कर्मलाई साथ दिने सानी काइदा



जग विना आइ लाग्ने शुभ लाभ भन्दा

आजलाई ढाढै सेक्ने हानी काइदा



कोकाकोला जुसफ्रुर्टी आदि स्वाद भन्दा

निश्कर्षमा उही सङलो पानी काइदा

माया प्रेमको थैलो अब

माया प्रेमको थैलो अब


पुरै खोलौं दैलो अब



तिहार त्यो नपर्खेर

शुरु गरौं भैलो अब



विकृति र विसंगति

फाल्न सकौं मैलो अब



पछि पर्न थाली सक्यो

हिजोको त्यो पैलो अब



यता किन सबैतिर

पारौं खेलोवैलो अब



पुस्तकझैं पढेको त

कतिराम्रो कैलो अब

हृदयमा टल्किएको कुरा नगर भो

हृदयमा टल्किएको कुरा नगर भो


दिल्मा आगो सल्किएको कुरा नगर भो



पानी बिना माछाजस्तै भएको छु तर

किन यति भल्किएको कुरा नगर भो



फेवाताल भित्र नाच्ने माछापुच्छ«े त्यो

प्रतिबिम्ब झल्किएको कुरा नगर भो



यौटै मुटु टुक्रेको झैं थाह छंदैछ

यति विघ्न पल्झिएको कुरा नगर भो



दुई दिन्को प्रेम पनि बर्षौं जत्तिको

आह कति कल्किएको कुरा नगर भो



मोड लिंदा जिन्दगीको घुम्तीहरुमा

बिनासित्ति छल्किएको कुरा नगर भो



कति फरक जान्न खोज्ने इच्छा हुँदै हो

उता किन ढल्किएको कुरा नगर भो

मनको कालो दागलाई लेखनीले छेक सानु

मनको कालो दागलाई लेखनीले छेक सानु


गुराँसका रंगहरु मुहारमै देख सानु



आलोकित गतिशिल हुनुपर्छ यात्राहरु

कल्पनाको भूगोलमा साहित्यले टेक सानु



हामी जहाँ भए पनि धर्ती एउटै हो

टाढै देखि भए पनि भित्रभित्रै भेट सानु



चाहेजस्तै उदाउनु पर्छ मनमा सधैभरी

कलम हो उही तर रातो सूर्य लेख सानु

रुवाउने मन छैन रुन्छ्यौ भने म के गरुँ

रुवाउने मन छैन रुन्छ्यौ भने म के गरुँ


मैले भने भन्दा बढी सुन्छ्यौ भने म के गरुँ



सपनी यो परिस्कृत गरी दिउँ अपेक्षा हो

सिरानो त्यो आँशुले नै धुन्छ्यौ भने म के गरुँ



गाढा माया भए पनि भौतिकतमा धेरै टाढा

लेखनीको साहाराले छुन्छ्यौ भने म के गरुँ



प्रतिक्षामा बस्नु पनि साह«ै मिठो अधिकार

समय यो बेजोडले गुन्छ्यौ भने म के गरुँ



यौटा सीमा रेखाभित्र आत्मियता सँगालदा

हैसियत भन्दा बढी हुन्छ्यौ भने म के गरुँ



चिनाजान भएपछि देख्नुपर्छ गन्तव्य त

खाली माया जाल मात्र बुन्छ्यौ भने म के गरुँ



कस्को हुन्न चहाना त सधैभरी उदाउनु

ध्रुव तारा स्थान तिमी चुन्छ्यौ भने म के गरुँ

केही मुक्तकहरु






आश्वासनै आश्वासनले पेट टार्ने हो कतिन्जेल

नयाँ नेपाल देखाएर मन फार्ने हो कतिञ्जेल

के थाह जनता π तिमी माथि के भइरहेछ

धमिलो पानीमा माछा मार्ने हो कतिन्जेल







प्रजातान्त्रिक पार्टी जीवनको आदर्श भएझैं लाग्छ

पार्टीबाटै जीन्दगी नदी बनेर बगेझैं लाग्छ

आफैलाई बिर्साउने यस्तो पार्टीलाई कसैले सुटुक्क त्यागेको देख्दा

वास्तवमा लोग्ने मान्छे पनि पोइला गएझैं लाग्छ







चिसोबाट बच्न अखवारमा तातो छ काठमाण्डू

गोरु बेचेको तर गैह«ो नातो छ काठमाण्डू

झुक्किनु भो मैले चिनिन पनि भन्छु

भित्र भित्रै धमिला लागे पनि बलियो गातो छ काठमाण्डू







जहाँ जाउँ त्यहाँ बलजफ्ती भए पनि सुहाउन मन लाग्छ

मान्छे भित्र कतै सङ्लो पानी छ कि उवाउन मन लाग्छ

एक अर्थमा आफै पनि कुवेर हुँ लागेर होला

अरु नसके पनि सबैलाई नमस्कार खुवाउन मन लाग्छ ।